26 - از عهد و پيمانهاى آن حضرت عليه السلام است به يكى از كار گردانانش ( در پرهيزكارى و مهربانى با رعيّت و اداء حقوق زير دستان و مستمندان ) هنگامى كه او را براى جمع آورى زكات فرستاده : 1 كار گردان خود را در نهانيها ( انديشه‌ها ) و كردار پوشيده‌اش به پرهيزكارى و ترس از خدا دستور مى دهم جائى كه غير از خدا حاضر و ناظر نيست ، و بجز او نگهبان و كسى كه كار به او واگزار مىشود نمى باشد . 2 و او را امر ميكنم كه در ظاهر كارى از فرمان خدا بجا نياورد كه در باطن غير آن را انجام دهد ( منافق و دو رو نباشد ) و كسى كه پنهان و آشكار و كردار و گفتارش دو گونه نبود امانت را اداء كرده ( دستور الهىّ را انجام داده ) و عبادت و بندگى را با اخلاص و حقيقت ( نه از روى رياء و خود نمائى ) بجا آورده است . 3 و به او امر نموده دستور مى دهم كه ايشان ( رعيّتها و زير دستان ) را نرنجاند ، و به آنها دروغ نگويد ( يا به آنها دروغ نبندد ، مانند آنكه بگويد شتر يا درو شدهء از كشتتان بيش از اين است كه براى گريز از زكات پنهان كرده‌ايد ) و بسبب فرمانروايى بر آنها از روى سركشى از آنان روى برنگرداند ( خود را از ايشان بى نياز نداند ) زيرا اينان در دين برادر و هم كيشند ، و براى آماده كردن و پيدايش حقوق ياوران هستند ( ايشان زمين را آب داده كشت مى نمايند و چهارپايان را تربيت و پرستارى ميكنند تا اين اموال گرد مىشود و ما از آنها زكات دريافت مى نماييم ، بنا بر اين نبايد ايشان را رنجاند ) . 4 و ترا در اين زكات بهرهء ثابت و حقّى آشكارى است ، و شريك و انبازهائى دارى از درويشان و ناتوانان نيازمند ، و ( همانطور كه ) ما حقّ ترا تمام مى پردازيم تو ( نيز ) حقوق ايشان را تمام بپرداز ، و اگر چنين نكنى ( از حقوقشان بكاهى ) در روز رستخيز تو از همهء مردم